Αχ, με το νάζι σου μικρή μου μ' έκανες ν' αρρωστήσω,
μ' έχεις και βασανίζομαι και δεν μπορώ να ζήσω.
Τι ήταν για να σ' έβλεπαν τα μάτια τα δικά μου,
μέρα νύχτα να πονώ, να καίγεται η καρδιά μου.
Της τύχης μου ήταν γραφτό να κάνω και να ράνω,
και να σε συλλογίζομαι κι όταν Θα πεΘάνω.
Θά 'ρΘει καιρός που Θα σκεφθείς και Θα μετανιώσεις
την αδικία που 'κανες πολύ Θα την πληρώσεις.
Στίχοι-μουσιχή, Β. Τσιτάνης
www.rebetiko.gr