Όμορφη Νύχτα

Δημιουργία απάντησης

Κώδικας επιβεβαίωσης
Πληκτρολογήστε τον κώδικα ακριβώς όπως εμφανίζεται. Δεν υπάρχει διαφορά πεζών και κεφαλαίων, το μηδέν δεν υπάρχει.

BBCode είναι ΚΛΕΙΣΤΟ
Τα εικονίδια είναι ΚΛΕΙΣΤΑ

Περίληψη Θέματος
   

Προβολή ανάπτυξης Περίληψη Θέματος: Όμορφη Νύχτα

Δημοσίευση από ερεσια(νουλα) » Κυρ. Οκτ. 17, 2010 8:22 pm

ρεμπετικα,"τι μου θυμησες τωρα" !!!! κονιτσης την λεγαν τοτε την οδο,σημερα εγινε λαμπρακη(αυτο μπορη και να εχη σχεση με τον θεοδωρακη του κλεισηματος)το ονομα του μαγαζιου "ΤΗΝΕΛΑ" ΑΑθανατες στιγμες ρεμπετικου!! τι να μιλησης ,μπορουσες μηπως απο την "φτιαξη" του ποτου να ορθωσης λεξη?οι τραγουδιστες αγνωστη ακομη τοτε 1982......

Δημοσίευση από antikleidi » Παρ. Μαρ. 05, 2010 1:32 pm

Τα ρεμπετικα ειναι ρεμπετικα, γνησια, ατοφια και σε ταξιδευουν σε αλλοτινα χρονια ...

Δεν υπαρχει κανενας λογος να μπερδευονται αλλα μουσικα ακουσματα
"εκλεκτα" , "σεβαστα" , "διαχρονικα" , αλλα "οχι ρεμπετικα" ...
Και ο ιδιος ο Μικης, εαν θα πηγαινε να ακουσει ρεμπετικα, δε θα `θελε
εκεινη τη μυσταγωγικη στιγμη ν` ακουσει τα δικα του ... περα απο εγωισμους ...

Αλλα αυτο που γραφτηκε ειναι αληθεια , δυστυχως ...

Δημοσίευση από Νίκος Α » Κυρ. Δεκ. 21, 2008 7:19 pm

Γράφει ωραία ο Κοροβίνης. Αναπολεί όμως. Λες και σήμερα δεν υπάρχουν ωραία μαγαζιά.

Και εγώ το παρατήρησα αυτό με τα τραγούδια του Θεοδωράκη. Το γιατί όμως δεν το γνωρίζω.

Δημοσίευση από Στέφανος » Τετ. Δεκ. 17, 2008 9:34 pm

τι μου θύμισε το βιβλίο

Όμορφη Νύχτα

Δημοσίευση από Stelios Lambropoulos » Δευτ. Δεκ. 15, 2008 9:36 am

Εικόνα

Δεν χρειάζεται να είσαι από τη Θεσσαλονίκη ή να έχεις πάει στα μαγαζιά που περιγράφει ο Κοροβίνης στο βιβλίο του "Όμορφη Νύχτα" για να καθίσεις και να το διαβάσεις απνευστί.

Αν όμως έχεις πάει σ' αυτά τα μαγαζιά ή αν γνωρίζεις κάποια από τα πρόσωπα που αναφέρει, τότε το διαβάζεις αλλιώς. Πιάνεις πολύ συχνά το εαυτό σου να σκέφτεται πράγματα του στυλ: "καλά, ο Δάνης τραγουδούσε στο Μπαλκονάκι; ή, βρε ο Παναγιώτης ο Κουτσούρας είναι σ' αυτή τη φωτογραφία;" κ.λπ.

Στο βιβλίο αναφέρονται μαγαζιά αλλά κυρίως πρόσωπα τα οποία έγραψαν, και πολλά γράφουν ακόμη, τη δική τους ιστορία τα τελευταία 20 χρόνια (1985-2005) στην Θεσσαλονίκη. Φίλοι, οι περισσότεροι, του Κοροβίνη. Και ο Κοροβίνης αναφέρεται σε αυτούς, μερικές φορές με θαυμασμό, παραδείγματος χάριν για τη Μπέλλου, πάντα όμως με αγάπη και συγκίνηση. Παρελαύνουν σχεδόν όλοι. Η Λιλή, η Μαριώ, η Μπέλλου, η Πόλυ Πάνου, ο Χουλιάρας, ο Καμπουρέλος, ο Στρουθόπουλος, ο Κιουπρούλης, ο Μάλαμας, ο Μητρέντζης, ο Χατζηκυριάκος, ο Πλασταράς, αλλά και ο Χριστιανόπουλος, ο Δημητριάδης, Αναγνωστάκης και πολλοί ακόμη, οι οποίοι δεν είναι γνωστοί ούτε σ’ αυτούς που σύχναζαν στα μαγαζιά αυτά.

Παρακολουθεί την πορεία αυτών των μαγαζιών, κυρίως όμως της "Όμορφης Νύχτας". Και την παρακολουθεί μέχρι το τέλος. Βέβαια, μερικοί συνεχίζουν ακόμη όπως το "Καπηλειό του Πλασταρά" του Νίκου Πλασταρά, η "Τομπουρλίκα" του Παντελή Χατζηκυριάκου και άλλοι άνοιξαν πρόσφατα όπως η "Πριγκηπέσσα" των Μυστακίδη και Σφίγγου.

Αυτό που θέλει να σου πει ο Κοροβίνης στο λέει μέσα από διάφορες ιστορίες και συνεντεύξεις. Κυρίως όμως με ιστορίες οι οποίες διαδραματίζονται είτε μέσα στο μαγαζί είτε έξω από αυτό είτε ακόμη και στις τουαλέτες. Στο πρώτο μισό του βιβλίου οι επισκέψεις στην τουαλέτα ήταν συχνές. Δυστυχώς μετά κοπήκανε. Πολύ πλάκα είχε η «συνεύρεση» της αρκουδομπεμπέκας με το κοντοκουρεμένο γκαρσονάκι από τη Χαριλάου. Επίσης ωραία φάση είναι και αυτή με το «παιδί που στρώνει», αρκεί βεβαίως να το διαβάσετε ως εξής «παιδί πουστρώνει».

Ο Κοροβίνης αναπολεί πρόσωπα, καταστάσεις και κέντρα. Πιστεύω όμως πως, ακόμη και αν αρκετά πρόσωπα μας άφησαν από τότε και μερικά μαγαζιά κλείσανε, δεν σου μένει μια αίσθηση πικρή στο τέλος.

Επίσης γίνεται αναφορά, έστω και μια φορά βέβαια, σε μια κατάσταση που επικρατούσε τότε σ’ αυτά τα μαγαζιά και που ως πελάτης δεν μπορούσες ούτε να βήξεις. Εγώ θα έλεγα πως δεν περνούσες καλά. Πολλοί ιδιοκτήτες, αλλά και πελάτες, ήθελαν να επικρατεί στο μαγαζί μια θρησκευτική κατάνυξη. Θέλανε να κάνανε πράξη τους "κρυπτορεμπέτες" του Χριστιανόπουλου. Δεν τολμούσε κανείς να πει ένα ανέκδοτο και να γελάσει με την παρέα του. Πρέπει να κάνουμε μυσταγωγία όπως είπε σε μια εκδήλωση ο κ. Χριστιανόπουλος. Λες και δεν ήθελαν να διασκεδάσουν τον κόσμο, αλλά να τον ψυχαγωγήσουν. Σε πολλά μαγαζιά που ακούγονταν ρεμπέτικα (δεν αναφέρομαι στα ρεμπετάδικα) οι μουσικοί έπαιζαν για να παίζουν και κυρίως για την πάρτι τους. Όσο πιο άγνωστα τραγούδια τόσο το καλύτερο. Ευτυχώς, άλλαξαν τα πράγματα. Έτσι, στην «Τομπουρλίκα» τουλάχιστον, αν κάποιος πελάτης "παρασυρθεί" και αρχίζει να μιλάει δυνατά, τότε επεμβαίνει ο Άρης με το καμπανάκι του. Όμορφα πράγματα δηλαδή. Άσε που ακούμε και Καζαντδίδη και Άκη Πάνου.
Άσχετο με το βιβλίο: ένα πράγμα που δεν μπορώ να καταλάβω γιατί γίνεται, είναι το εξής: τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια, σε αρκετά τέτοια μαγαζιά παίζουν, προς το τέλος του προγράμματος, Θεοδωράκη. Γιατί άραγε;

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Άγρα»



Στέλιος Λαμπρόπουλος

Κορυφή